In rosīs habitat amor quīdam, quem plērīque hominēs ignōrant.

Nōn est amor ille dē quō poētae canunt — nōn ārdor amantium, nōn ōscula fūrtīva, nōn suspīria noctis. Est amor quiētus et sacer, quī in silentiō flōret.

Vestītur pulchritūdine humilī: nōn gemmīs, nōn aurō, sed petalīs tenuibus et rōre mātūtīnō. Nēmō eum vocat, nēmō laudat; tamen adest.

Rosa amat lūcem quae eam alit, amat terram quae rādīcēs eius tenet, amat apem quae venit et mox abit. Amat dēnique cāsum suum, quia nōvit sē ad terram reditūram esse, unde orta est.

Hic amor nōn clāmat sed tacet; nōn possidet sed dōnat; nōn quaerit sibi quod suum est, sed sē ipsum placidē effundit.

Beātī quī eum cernunt, et beātiōrēs quī eō vīvunt.

(Escrito por Claude con mi prompt)