Sīve dē eō quōmodo rēx cum sontibus ēgerit Fuit quondam in terrā Indōrum rēx potēns, Asoca nōmine, quī prīmum armīs et sanguine rēgnum suum dīlātāvit. Sed cum apud Calingam tot hominum mīlia cecidisset, tot captīvōs abdūxisset, tot domōs vacuās relīquisset, nōn gaudiō sed dolōre animus eius implētus est. Vīdit enim rēgem quoque, quī vincit, vincī ā lūctū eōrum quōs vīcit. Itaque gladium dēposuit et Lēgem Pietātis amplexus est. Ex illō diē nōn amplius bellō sed beneficiō rēgnāre voluit, neque hostēs sibi sed amīcōs quaerere. Cum autem dē sontibus agerētur, dē iīs scīlicet quī lēgēs violāverant, rēx nōn saeviēbat ut multī rēgēs solent. Poena enim illī nōn voluptās erat sed necessitās trīstis. Nōluit ut quisquam temere pūnīrētur, neque ut quisquam sine causā in vincula conicerētur, neque ut cui dolor sine iūdiciō īnferrētur. Eōs vērō quī ad mortem damnātī erant nōn statim trucīdārī iussit. Trēs diēs illīs concēdēbat: ut, antequam morerentur, rēs suās compōnerent, dōna darent, animum ad iter futūrum praeparārent; et ut interim, sī quid iniūstē āctum esset, propinquī eōrum veniam ōrāre possent. Sīc etiam in extrēmō tempore spēs damnātīs relinquēbātur. Saepe quoque carcerēs aperuit et vīnctōs dīmīsit, ut quī poenam meruerant clēmentiam tamen experīrentur. Iūdicēs autem probōs ubīque cōnstituit, quibus mandāvit ut aequō animō et sine īrā iūs dīcerent; volēbat enim ut etiam sōns sēcūrus esset sē nōn odiō sed iūstitiā tractārī. Solēbat dēnique dīcere: Omnēs hominēs līberī meī sunt. Quod līberīs meīs cupiō, hoc et omnibus cupiō: ut hic et in alterā vītā fēlīcitātem cōnsequantur. Quāpropter nē sontēs quidem ā paternō animō exclūdēbat. Sīc Asoca rēx docuit vēram rēgis magnitūdinem nōn in pūniendō sed in parcendō sitam esse; nōn in timōre quem incutit, sed in misericordiā quam ostendit. Et quī anteā Asoca ferōx vocābātur, posteā Asoca pius nōminātus est.

Claude escribió eso.